Over Shaolin kungfu
De term Shaolin kungfu wordt in Nederland over het algemeen gebruikt om een "krijgskunst" aan te duiden. Deze benaming is echter niet juist.
Kungfu (ook wel gongfu) betekent "kunde" of "kunst". Het is dus een vrij algemene aanduiding die niet beperkt is tot de krijgskunsten. De juiste term voor krijgskunst is: "wushu".
Waarom heet de vechtsport dan toch Shaolin kungfu? Nou, dat is vanwege het feit dat er in de Shaolin-tempel veel meer gedaan wordt dan alleen maar wushu. De Shaolin-monniken houden zich naast hun trainingen ook bezig met mediteren, kalligrafie, medicijnenleer, etc.
De verschillende vechtstijlen
Binnen Shaolin kungfu bestaan diverse kungfustijlen. Naast de noordelijke en zuidelijke stijl zijn er ook diverse basisstijlen, dierenstijlen, wapenstijlen en stijlen waarbij gebruikt wordt gemaakt van externe en innerlijke kracht.
De basisstijlen bestaan uit een zeer uitgebreid aantal aanvals- en verdedigingspatronen die door de jaren heen geperfectioneerd zijn en daarom ook uitermate effectief zijn in gevechtssituaties. Door het grote aantal basistrappen, stoten, weringen, worpen en klemmen beschik je over een groot scala aan zelfverdedigingstechnieken.
De bekendere dierenstijlen zijn de bidsprinkhaan, de tijger, de adelaar, de slang, de aap, de kraanvogel en de panter. Maar er zijn ook minder bekende en op het eerste gezicht wellicht ietwat vreemde dierenstijlen zoals de hond, de kikker en de schorpioen!
eetstokjes en rijstkom
Op een gegeven moment werden wapens verboden en voor monniken was het sowieso al niet gebruikelijk om wapens te bezitten en bij zich te dragen. Ze hadden dan ook niet de beschikking over gebruikelijke wapens als een breedzwaard, een recht zwaard, stok, speer of hellebaard. De Shaolin-monniken weten daarom ook vrijwel elk voorwerp te gebruiken als een wapen om zichzelf te kunnen verdedigen. Je hoefde in die tijd dus niet verschrikt op te kijken als een monnik een bezem, eetstokjes, eetkommetjes, pantoffels of zelfs picknickmandjes gebruikte als wapens om zichzelf te verdedigen! De monniken wisten alles te gebruiken wat voorhanden was.
Interne en externe Shaolin kungfu hebben alles te maken met het harden van het lichaam en goede ademhalingstechnieken.
Interne kungfu-technieken zijn gebaseerd op het opwekken van "qi" (innerlijke energie). Dit gebeurt door gebruik te maken van goede ademhalingstechnieken en door middel van oefeningen de energie ook te leren sturen. Zo kun je lichaamsdelen die normaal gesproken erg kwetsbaar zijn, zoals de keel, de slaap of het kruis, beschermen met behulp van de opgewekte innerlijke energie. Interne kungfu kan echter ook gebruikt worden om te genezen of een genezingsproces te versnellen. Kijk voor een sterk staaltje "qi" op onze pagina over stijlen van Shaolin kungfu.
Bij de externe techniek draait het vooral om het harder maken van het lichaam. Denk hierbij aan het dagelijks urenlang met de handen tegen een muur stoten of bijvoorbeeld urenlang op een ijskoud wateroppervlak slaan om de vingers en handen harder te maken. Door herhaaldelijk klappen op een plek van je liggen te verdragen wordt het lichaam uiteindelijke sterker en minder gevoelig voor pijn.
Meer weten over de geschiedenis van Shaolin kungfu?
^ naar boven ^